ประสบการณ์จากการทำ "ส่องทาง" เคยอ่านกันหรือยัง?

พี่เป็นนักศึกษาเอแบคคนหนึ่ง ครั้งแรกที่เข้ามาเอแบค ก็ไม่รู้หรอกว่า "กิจกรรม" คืออะไร และไม่ได้คาดหวังอะไรจากความสัมพันธ์ระหว่างเด็กเอแบคด้วยกัน เพราะคิดว่าเด็กเอแบคคงจะมี "ธุรกิจ" มากกว่า"ความจริงใจ"... และพี่ก็ต้องแปลกใจมาก เพราะความคิดที่ผ่านมาทั้งหมด มันผิดตั้งแต่ต้น เพื่อน ๆ พี่พวกกรรมการรุ่น ๗ เทคน้องด้วย "ความจริงใจ"จริง ๆ ไม่ใช่เพราะหน้าที่ พี่รู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาดเมื่อมาที่โต๊ะ และอยากมาทุกเวลาที่ว่าง รุ่นพี่ที่จบรุ่นไปแล้ว ก็กลับมาอยู่รวมกัน ช่วยเหลือกันและกัน น้อง ๆ ก็ "เคารพ"พี่ด้วยความจริงใจ พี่คิดว่ามันยังมีแบบนี้ในเอแบคอีกหรือ

"ส่องทาง" คงต้องมีอะไรดี ๆ แน่ ๆ เลย ไม่อย่างนั้นพวกพี่คงไม่ทุ่มเทขนาดนี้ และนี่ถ้าพี่เป็นรุ่นน้อง พี่คงไม่รู้ความจริงขนาดนี้แน่ ๆ พี่ชักเสียดายเวลาที่ผ่านไป 1 ปี ในที่สุดพี่ก็สมัครเป็น 1 ในคณะกรรมการรุ่นที่ 8 โดยไม่ลังเลเลย

สัมมนาปลายปีรุ่นที่ 7 เป็นงานแรกที่พี่เข้ามาเป็นส่องทางเต็มตัวครั้งแรก พี่ได้เรียนรู้อะไรมากมาย แต่มีหลายอย่างที่พี่ถ่ายทอดมาแล้วพี่ไม่เข้าใจ งานแรกที่ทำก็คือการทำสมุดขาย ตอนนั้นพี่ไฟแรงมาก ออกหาทุกวัน อดทนทุกรูปแบบ เพราะแต่ละรายสุดเขี้ยว แล้วพี่ก็ทำยอดได้มากจนไม่คิดว่าตัวเองจะทำได้ พี่ภูมิใจมาก ด้วยรายได้มหาศาลที่ได้จากการทำสมุด ทำให้รุ่น 8 ทำอะไร ๆ ที่เหนือความคาดหมายมากมาย และไม่มีปัญหาเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งปี นี่ก็แสดงว่า รายได้ก็เป็นสิ่งที่สำคัญเช่นกัน

ต่อจากงานนี้ก็ คือ งานรับน้อง พี่จำได้ว่า พี่มีปัญหากับกรรมการคนอื่น ๆ เป็นครั้งแรก ขัดแย้งเรื่องจำนวนน้องที่จะรับ พี่คิดว่าพี่ถูก และเถียงกับพวกเขาถึงสี่ทุ่ม เพราะความสัมพันธ์ย่อมมาก่อนงาน ถ้าตอนนั้นไม่มีใครยอมใคร พวกพี่คงแตกแน่ ๆ แต่ดีที่สองฝ่าย เอาเหตุผลเข้าพูดจากัน

ระหว่างปีที่ทำงานโดยเฉพาะอย่างยิ่งก่อนมิดเทอมปัญหา พวกพี่มีปัญหากันมากมาย แต่ปัญหาที่ใหญ่ที่สุด คือ ปัญหา"ความสัมพันธ์" เพราะรุ่นแปดประกอบจากหลายกลุ่ม หลายชั้นปีที่มีความเห็นแตกต่างกัน จึงเข้ากันไม่ค่อยได้ พวกพี่ก็ไปปรึกษากับรุ่นพี่หลายคน ตอนนี้แหละที่พี่รู้ว่า รุ่นพี่พร้อมที่จะช่วยพวกเราเสมอ

แต่สิ่งที่พี่ภาคภูมิใจที่สุดในการทำงานส่องทาง 1 ปี หาใช่ผลงานที่ดีเยี่ยมไม่ แต่สิ่งนั้นก็คือ น้อง ๆ ที่สืบทอดรุ่นต่อไป คือ "รุ่นเก้า"นั่นเอง พวกพี่เตรียมผู้สืบทอดมาตั้งแต่ตั้งแต่หลัง"มิดเทอม" โดยมีการรับและสัมภาษณ์สต๊าฟ..

หนึ่งปีในการเป็นกรรมการส่องทางมันคุ้มค่าเหลือพรรณณา ที่เขียนมาทั้งหมด ยังไม่เท่ากับหนึ่งในล้านของพี่ที่ได้รับมาหรอก พี่อยากให้น้อง ๆ รักส่องทางอย่างที่พี่รัก ยิ่งสัมผัสมากเท่าไหร่ น้องก็จะเข้าใจความรู้สึกนี้มากขึ้น พี่ขอฝากสิ่งที่พี่รักที่สุดไว้ หวังว่าน้อง ๆ คงทำให้ดีที่สุด และสืบทอดให้ส่องทางคงอยู่ตลอดไป