คำร้อง : ทำนอง นิติพงษ์ ห่อนาค/เรียบเรียง : อภิไชย เย็นพูลสุข

เราเคยมีรอยยิ้ม ยิ้มให้กัน ยังจำได้ไหม เจอคนไทยที่ไหน ก็ยิ้มให้กัน
เราเคยมีน้ำใจ บ้านเราเหมือนเมืองในฝัน อยู่ตรงไหนสุขใจทั้งนั้น บ้านคนไทย
จนไม่นานนี้ เหมือนมีลมแห่งความขัดแย้ง คอยพัดความแห้งแล้ง เข้ากลางใจ
ลมยังคงพัดพา ความสุขและความสดใส กับรอยยิ้มจากใจคนไทย ไม่มีเหลือ

***ขอความสุข ของเราจงกลับคืนมา ขอความสุข รอยยิ้มที่เคยเหลือเฟือ
คืนน้ำใจที่แน่นหนัก คืนความาักที่จุนเจือ กลับมาเป็น เมืองไทยสงบดังเดิม
ลองมองดูดอกไม้ หลายพงศ์พันธุ์ตระการต่างสี ในสวนเดียวกัน คละเคล้าไป
มันจึงดูงดงาม เพราะความที่ต่างความหมาย ต่างก็สวยแตกต่างกันไป ไม่เดียดฉันท์
(***)

เรายังมีหนทาง ถ้าเราต่างยังมีน้ำใจ ยังคงไม่สายหากเริ่มวันนี้
เราจะผ่านเรื่องราว ที่มันบาดใจไปด้วยดี ยังมีความหวังกลับมาสดใส
Remark : will load pictures of this music vdo today event!

นับเป็นครั้งแรกที่นิตยสารรีดเดอร์ส ไดเจสท์ (Reader's Digest)สรรสาระ ได้ทำการสำรวจ โดยพร้อมเพียงกัน 6 ประเทศ คือประเทศไทย ฮ่องกง มาเลเซีย สิงคโปร์ ไต้หวัน และฟิลิปปินส์ ในหัวข้อเรื่อง " บุคคลที่เราเชื่อมั่นแห่งปี 2553 " หรือ Who Do You Trust " ได้จัดทำแบบสำรวจด้านความเชื่อมั่นขึ้นเป็นครั้งแรกในประเทศไทย แล้วก็นำผลสำรวจมาตีพิมพ์ลงนิตยสารฉบับเดือน มี.ค.2553 โดยจั่วหัวไว้ว่าเป็น "80 บุคคลที่คนไทยให้ความเชื่อมั่นประจำปี 2553"

รีดเดอร์ส ไดเจสท์ สรรสาระ จัดทำการสำรวจความคิดเห็นของคนไทย โดยให้พิจารณาบุคคลที่เป็นข่าวและอยู่ในกระแสความสนใจของสังคม พร้อมทั้งให้คะแนนความเชื่อมั่นที่มีต่อบุคคลนั้นๆ แล้วจัดอันดับความเชื่อมั่น ผลปรากฏว่ารายชื่อบุคคลที่ได้รับคะแนนความเชื่อมั่นสูงสุดในสิบอันดับแรกสะท้อนให้เห็นว่าคนไทยเชื่อมั่นบุคคลที่อุทิศตัวทำงานเพื่อสังคมส่วนรวมมากที่สุด โดยบุคคลที่คนไทยให้ความเชื่อมั่นสูงสุดในปี 2553 คือแพทย์หญิง คุณหญิงพรทิพย์ โรจนสุนันท์

คำจำกัดความที่ถูกต้อง ของคำว่า "ละวาง"
คือ การละวางบางสิ่ง แม้เป็นสิ่งดีก็ต้องละวาง
เพื่อสิ่งที่ดียิ่งกว่า -สตีเฟ่น อาร์ โควีย์ -

ละวางการให้อาหารแก่อวิชชา วิชชาก็ปรากฎชัดแข็งแรงขึ้น

คำว่า "ละวาง" ไม่ใช่ละเลย เฉยเมย หรือไม่รับผิดชอบ
หากมีการริเริ่มลงมือ และสร้างสรรค์ การละวางเป็นกระบวนการ
ตามธรรมชาติของชีวิต เพราะ..
"ไม่มีสิ่งใดเที่ยงแท้ยกเว้นการเปลี่ยนแปลง"

แท้จริงนั้น สิ่งที่คนทั่วโลกทำอยู่ กำลังทำอยู่ หรือชักชวนคนอื่นให้ทำตาม ล้วนเป็นไปเพื่อ"ความว่างเปล่า" ทั้งสิ้น

.. ร่างกายของเธอทั้งหมดจากปลายปีกหนึ่งสู่อีกปีกหนึ่ง
ไม่ใช่อะไรอื่น นอกจากความคิดของเธอเอง ….

โจนาธาน นกนางนวลผู้แปลกแยกไม่เหมือนนกตัวอื่นในฝูงของเขา ในขณะที่นางนวลตัวอื่น ๆ บินออกจากรังเพื่อหากิน แย่งอาหารจากปากของกันและกัน อิ่มแล้วก็บินเข้ารัง ชีวิตวนเวียนอยู่เช่นนี้วันแล้ววันเล่า จึงกลายเป็นกรอบประเพณีที่เหล่านางนวลทั้งหลายรวมทั้งพ่อแม่ของโจนาธานปฎิบัติสืบต่อกันมาหลายชั่วอายุนกแล้ว โจนาธานเองกลับคิดต่างจากนกตัวอื่น เขามีคำถามมากมายที่ไม่เข้าใจ สังคม และครอบครัวก็ไม่อาจตอบเขาได้ว่า ทำไมนางนวลถึงทำได้แค่นี้ เขาจึงเริ่มฝึกบินด้วยตัวเอง จนสามารถพบกับสิ่งใหม่ที่ไม่เคยพบ นั่นคือ "อิสรภาพ"