หน้าแรกส่องทาง
ส่องทาง.คอม 7 ปี 7 เดือน 7 วัน
วันนี้เลขสวยนะครับ เพราะนับจากวันที่เว็บไซต์ส่องทาง.คอมก่อตั้งเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม 2545 นั้น นับมาถึงวันนี้ (7 มิถุนายน 2553) ก็นับเป็นเวลา 7 ปี 7 เดือน และ 7 วันพอดี ขอให้ชมรมส่องทาง (และเว็บไซต์ส่องทาง) อยู่คู่กับมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญตลอดไปนะครับ
ขอเชิญทำบุญเลี้ยงเด็ก แจกสิ่งของ และถวายเทียนพรรษา โรงเรียนวังไผ่ ต.วังทอง อ.วังสมบูรณ์ จ.สระแก้ว
เป็นประจำทุกปีที่ชาวส่องทางได้ไปร่วมทำความดีร่วมกัน เช่นเดียวกับปีนี้... จะไปกันที่โรงเรียนวังไผ่ อ.วังสมบูรณ์ จ.สระแก้ว
รายการของขาดแคลน โรงเรียนวังไผ่
1. อุปกรณ์เครื่องเขียน สมุด ปากกา ดินสอ ยาวลบ ดินสอสี 208 ชุด
2. กระดาษ A4 จำนวน 60 ริม
3. เก้าอี้พลาสติคมีพนักพิง สำหรับโรงอาหาร 30 ตัว
4. ยาสามัญประจำบ้าน เช่น ยาแก้ท้องเสีย ยาทากันแมลง ยาธาตุ ยาแดง และอุปกรณ์ทำแผล
5. หนังสืออ่านนอกเวลาสำหรับเด็กเล็กจำนวนมาก
6. ธงชาติ 3 ผืน
ขอความสุข...คืนกลับมา
คำร้อง : ทำนอง นิติพงษ์ ห่อนาค/เรียบเรียง : อภิไชย เย็นพูลสุข
เราเคยมีรอยยิ้ม ยิ้มให้กัน ยังจำได้ไหม เจอคนไทยที่ไหน ก็ยิ้มให้กัน
เราเคยมีน้ำใจ บ้านเราเหมือนเมืองในฝัน อยู่ตรงไหนสุขใจทั้งนั้น บ้านคนไทย
จนไม่นานนี้ เหมือนมีลมแห่งความขัดแย้ง คอยพัดความแห้งแล้ง เข้ากลางใจ
ลมยังคงพัดพา ความสุขและความสดใส กับรอยยิ้มจากใจคนไทย ไม่มีเหลือ
***ขอความสุข ของเราจงกลับคืนมา ขอความสุข รอยยิ้มที่เคยเหลือเฟือ
คืนน้ำใจที่แน่นหนัก คืนความาักที่จุนเจือ กลับมาเป็น เมืองไทยสงบดังเดิม
ลองมองดูดอกไม้ หลายพงศ์พันธุ์ตระการต่างสี ในสวนเดียวกัน คละเคล้าไป
มันจึงดูงดงาม เพราะความที่ต่างความหมาย ต่างก็สวยแตกต่างกันไป ไม่เดียดฉันท์
(***)
เรายังมีหนทาง ถ้าเราต่างยังมีน้ำใจ ยังคงไม่สายหากเริ่มวันนี้
เราจะผ่านเรื่องราว ที่มันบาดใจไปด้วยดี ยังมีความหวังกลับมาสดใส
Remark : will load pictures of this music vdo today event!
เก็บตก...
ก่อนราชประสงค์ถูกปิด ที่บริษัทฯ เปิดให้นักข่าวเข้าไปทำงานจนถึง 2 ทุ่ม เป็นออฟฟิศเดียวในราชประสงค์ ที่ยังทำงาน เปิดไฟ ให้บริการนักข่าว สว่างไสวอยู่บนชั้น 22 อมรินทร์พลาซ่า เป็นน้ำใจน้อยๆ ที่เราสามารถหยิบยื่นให้ เพื่อนๆ สื่อมวลชนที่ทำงานท่ามกลางความกดดัน
คืนหนึ่ง พวกเราปิดออฟฟิศสองทุ่มกว่า รอจนนักข่าวกลับหมด ลงลิฟท์ลงมา ผมเห็นมีพนักงานอยู่มากกว่าที่ได้จัดเวรเอาไว้ ทั้งที่รถไฟฟ้า BTS หยุดให้บริการแล้วตั้งแต่สองทุ่ม เดินทางออกจากม็อบก็ลำบาก ต้องค่อยๆ เดินผ่านด่านออกไป จึงถามพนักงานว่า ทำไมไม่รีบกลับ อยู่กันเยอะแยะทำไม
น้องผู้หญิงคนนึงที่อยู่ฝ่ายบัญชีเล่าว่า วันก่อนเพื่อนโทรฯ มาเล่าให้ฟังว่า มีฝรั่งทีเคยเป็นครูสอนภาษาอังกฤษอยู่ที่อยุธยา ตอนนี้กลับไปอยู่ต่างประเทศ ได้เห็นข่าวเมืองไทย รุนแรง น่ากลัว เขาตกใจว่าทำไมจึงเป็นแบบนี้ คนไทยไม่ได้เป็นแบบนี้!