หลังจากที่ได้มีโอกาสเห็นพัฒนาการของ "ส่องทาง" มาสักระยะหนึ่ง ตั้งแต่เมื่อครั้งเฟื่องฟูที่สุด ไปจนถึงขั้นวิกฤตจนแทบจะเลิกลากันไป

สิ่งที่ตาสองข้าง และใจหนึ่งใจได้สัมผัสก็คือ...

การที่กลุ่มๆ หนึ่งจะอยู่รอด และพัฒนามาได้ถึงเกือบ ๓๐ ปี นั้น ประกอบไปด้วยหลายปัจจัย

หากไม่มีพื่ๆ คอม ๑ ก็คงไม่มี "ส่องทาง" ให้เราผูกพัน
หากไม่มีน้อง คอม ปัจจุบัน "ส่องทาง" ก็คงไม่ได้ชื่อว่ามีอายุเกือบ ๓๐ ปี
หากไม่มีพี่ๆ รุ่น น้องๆ รุ่นกลางๆ ก็คงไม่มีใครเป็นพลังขับเคลื่อนให้ "ส่องทาง" ก้าวข้ามผ่านวันเวลาที่ยากลำบากของใจคน

การส่งต่อหน้าที่และภาระกิจนั้น อาจจะเป็นเรื่อง ยากสำหรับคนที่หวงแหนและรัก "ส่องทาง" มากมาย

แต่่หากไม่มีการ ส่งต่อ... "ส่องทาง" จะก้าวผ่านมาถึงวันนี้หรือ?

แม้พัฒนาการของ "ส่องทาง" จะเปลี่ยนไป แต่ทำไมเหตุการณ ์ปลายปีของทุกปี ถึงมีความประทับ ใจในเคส "บ้าน" ทุกปี

ไม่ใช่เพราะใคร แต่เพราะทุกคนทุกรุ่น ช่วยกันประึคับประคองกันมาจนถึง วันนี้

ฉันผูกพันกับ "ส่องทาง" ไม่ใช่เพราะรูปธรรม แต่มันเป็น "นามธรรม" ที่เกิดขึ้นในใจ

ขอบคุณพี่ ขอบคุณน้อง ที่ทำให้สายใยของ "ส่องทาง" ยังคงเหลืออยู่ มากน้อยแล้วแต่ระยะทางและโอกาส

สำหรับ คอม ๑๖ เมื่อจบ com ไป คำว่า "หน้าที่" ก็จบไป เหลือเพียงหัวใจ อิสระของแต่ละคน ที่ทำสิ่งที่อยากทำ

ใครอยากอยู่ช่วย น้อง ก็ช่วย
ใครอยากไปตั้งใจ เรียน ก็ไป
ใครอยากเล่น ก็เล่น

สุดท้าย ๑๒ ปี มันพิสูจน์อยู่แล้วว่า "งาน" สร้างความสัมพันธ์ ไปพร้อมๆ กับ "ความสัมพันธ์" สร้าง "จุลสารส่องทาง"

ขึ้นอยู่กับแต่ละคน แต่ละคอม จะก้าวข้ามมันไป ด้วยวิธีไหน....

ความสุขอยู่ที่ใจ ไม่ใช่ถูกใครบังคับนะคะ

พี่เอ๋ คอม ๑๖

** ชมรมนะคะ ไม่ใช่แฟน เบื่อก็ห่าง คิดถึงก็กลับมา และเราก็ยังเหมือนเดิมกันเสมอ **